Πληροφορία και ασφάλεια.

Χαμός  γίνεται τον τελευταίο χρόνο με τον Έντουαρντ Σνόουντεν και τις αποκαλύψεις του σχετικά με τις παρακολουθήσεις των επικοινωνιών από την αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NSA). Μια από τις τελευταίες αποκαλύψεις είναι ότι η NSA βρίσκεται πολύ κοντά στη δημιουργία ενός «κβαντικού υπολογιστή» που θα μπορεί να αποκρυπτογραφεί σχεδόν οποιαδήποτε κρυπτογράφηση.

Για να την πω την αμαρτία μου, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσος χαμός. Τι δεν ξέραμε; Ότι οι πάντες παρακολουθούν τους πάντες; Μα αυτό γινόταν από τότε που ο άνθρωπος δημιούργησε οργανωμένες κοινωνίες.

Οι Ron Rivest, Adi Shamir και Leonard Adleman.

Η διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών ήταν και είναι ζωτικής σημασίας για τα κράτη, τις επιχειρήσεις, τις διάφορες εγκληματικές ή τρομοκρατικές οργανώσεις  αλλά και για τους απλούς ανθρώπους που δεν τους αρέσει κάποιοι να διαβάζουν τα μηνύματά τους.

Η υποκλοπή των επικοινωνιών του αντιπάλου, από την άλλη, δίνει σημαντικότατο πλεονέκτημα σε αυτόν που την επιτυγχάνει.

Από την αρχαιότητα λοιπόν πρωταρχικό μέλημα όσων επικοινωνούσαν, ήταν να αποκρύψουν το μήνυμα τους από τον οποιονδήποτε θα μπορούσε να το υποκλέψει.

Κατά τον Ηρόδοτο, ο Δημάρατος (εξόριστος Έλληνας που ζούσε τότε στα Σούσα), ειδοποίησε τους Σπαρτιάτες ότι ο Ξέρξης ετοιμάζονταν να εισβάλει στην Ελλάδα με τον εξής τρόπο: Έγραψε σε δύο ξύλινες πινακίδες το σχετικό μήνυμα και τις κάλυψε με κερί. Οι πινακίδες, φαινομενικά κενές, πέρασαν εύκολα τους ελέγχους. Όταν έφτασαν στη Σπάρτη, κανείς δεν ήταν σε θέση να μαντέψει το μυστικό, μέχρις ότου η Γοργώ, κόρη του Κλεομένη και σύζυγος του Λεωνίδα, κατάλαβε και είπε να ξύσουν το κερί. Έτσι το μήνυμα αποκαλύφθηκε.

Στην ρωμαϊκή περίοδο και τον μεσαίωνα, χρησιμοποιούσαν τον “μονοαλφαβητικό κώδικα” για την κρυπτοποίηση των μηνυμάτων. Ουσιαστικά ήταν διάφοροι τρόποι εναλλαγής των γραμμάτων της αλφαβήτου μεταξύ τους. Για να γίνει πιο δύσκολη η ανάλυση του μηνύματος, αντικαθιστούσαν συλλαβές με σύμβολα ή προσέθεταν γράμματα χωρίς νόημα διάσπαρτα στο κείμενο.

Τον δέκατο όγδοο αιώνα η κρυπτοποίηση και η κρυπτανάλυση άρχισαν να “βιομηχανοποιούνται”. Όλες οι δυνάμεις της εποχής διέθεταν ένα κέντρο συλλογής πληροφοριών το οποίο αποκαλούταν “Μαύρο Δωμάτιο”. Το πιο διάσημο και αποτελεσματικό, ήταν αυτό της Βιέννης. Λειτουργούσε με αυστηρό ωράριο, ώστε να μην παρεμποδίζεται η ομαλή λειτουργία των ταχυδρομείων. Όλες οι επιστολές που προορίζονταν για τις διάφορες πρεσβείες, περνούσαν πρώτα από το “Μαύρο Δωμάτιο”, ανοίγονταν, αντιγράφονταν, ξανακλεινόταν και επιστρέφονταν στο ταχυδρομείο για να συνεχίσουν προς τον προορισμό τους. Τα αντίγραφα παραδίδονταν σε ειδικούς για την κρυπτανάλυση. Το “Μαύρο Δωμάτιο” της Βιέννης, εκτός από τις πληροφορίες που έδινε στους Αυτοκράτορες της Αυστρίας, πουλούσε τα στοιχεία που συνέλεγε και σε άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Στον εικοστό αιώνα, πασίγνωστοι είναι οι κώδικες που χρησιμοποιήθηκαν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο: Ο “αίνιγμα” από τους Γερμανούς, ο “πορφυρός” από τους Ιάπωνες ή ο “ναβάχο” από τους Αμερικανούς, ο οποίος χρησιμοποιούσε την γλώσσα της ομώνυμης φυλής και ήταν από τους ελάχιστους στην ιστορία που δεν έσπασαν ποτέ. Αποχαρακτηρίστηκε το 1968.

Σήμερα βρισκόμαστε στην εποχή την οποία οι πληροφορίες είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Εκατομμύρια ηλεκτρονικών μηνυμάτων στέλνονται καθημερινά και το χρήμα ρέει άφθονο στον κυβερνοχώρο. Η ανάγκη προστασίας της πληροφορίας που διακινείται στο διαδίκτυο είναι μεγαλύτερη από ποτέ και βασίζεται στην ισχύ της κρυπτογραφίας.

Η μέθοδος που χρησιμοποιείται σήμερα για την προστασία των πληροφοριών που διακινούνται στο διαδίκτυο είναι η λεγόμενη “κρυπτογράφηση δημόσιου κλειδιού” ή RSA όπως ονομάστηκε από τα ονόματα αυτών που την επινόησαν:  Ron Rivest, Adi Shamir και Leonard Adleman. Για όποιον ενδιαφέρεται για την μέθοδο κρυπτοποίησης RSA, μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα τον καλύψει πλήρως. Εδώ να πούμε μόνο ότι βασίζεται στην ύπαρξη δύο πρώτων αριθμών (διαιρούνται μόνο με τον εαυτό τους και τη μονάδα) οι οποίοι αποτελούν το ιδιωτικό (κρυφό) κλειδί, το οποίο χρησιμοποιείται στην αποκρυπτογράφηση του μηνύματος, και στο γινόμενό τους το οποίο είναι το δημόσιο (γνωστό σε όλους) κλειδί που χρησιμοποιείται στην κρυπτογράφηση του. Ενώ είναι πολύ εύκολο να βρει κάποιος το γινόμενο των δύο πρώτων αριθμών, η αντίστροφη διαδικασία (δηλαδή η παραγοντοποίηση του δημόσιου κλειδιού για να βρούμε το ιδιωτικό κλειδί) αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη.

Η μέθοδος αυτή είναι πρακτικά άθραυστη αν χρησιμοποιηθούν αρκετά μεγάλοι αριθμοί. Πλέον κρυπτογραφούνται μηνύματα με τόσο μεγάλη τιμή κλειδιού, ώστε πρέπει όλοι οι υπολογιστές του πλανήτη να εργάζονται περισσότερο χρόνο από την ηλικία του σύμπαντος για να σπάσουν το κρυπτόγραμμα.

Κι εδώ μπαίνουν οι κβαντικοί υπολογιστές!

Ο Νιλς Μπόρ, ένας από τους πατέρες της κβαντομηχανικής είχε πει: “Όποιος είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την κβαντομηχανική χωρίς να ζαλιστεί, δεν την έχει κατανοήσει”. Καλύτερα λοιπόν να αφήσουμε την περιγραφή για κάποιον πιο ειδικό και να πούμε μόνο ότι, θεωρητικά, η ισχύς ενός κβαντικού υπολογιστή είναι τέτοια ώστε να μπορεί να σπάσει οποιοδήποτε κρυπτόγραμμα RSA σε δευτερόλεπτα!

Καθίσταται πλέον προφανής ο λόγος που η NSA επιδιώκει να κατασκευάσει πρώτη έναν κβαντικό υπολογιστή!

Κι αν κατασκευαστεί αυτός ο υπολογιστής; Καταρρέουν τα πάντα; Τέρμα οι ασφαλείς τραπεζικές συναλλαγές ας πούμε; Για να το θέσουμε διαφορετικά, υπάρχει το απόλυτα ασφαλές σύστημα κρυπτογράφησης;

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ναι, υπάρχει!

Η κβαντική κρυπτογραφία είναι ένα σύστημα που στηρίζεται, όπως λέει και το όνομα της, πάλι στην κβαντομηχανική. Χρησιμοποιεί για την μετάδοση του μηνύματος πολωμένα φωτόνια. Με αυτή τη μέθοδο είναι πολύ δύσκολο σε κάποιον να υποκλέψει το μήνυμα. Ακόμα όμως κι αν το κάνει, αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό από τους ενδιαφερόμενους. Έτσι οι δύο συνομιλητές μπορούν να ανταλλάξουν ένα κλειδί και να ξέρουν άμεσα αν αυτό έχει υποκλαπεί ή όχι. Μόλις ανταλλάξουν ένα ασφαλές κλειδί, κρυπτογραφούν το μήνυμα με απόλυτη ασφάλεια.

Το 2008 παρουσιάστηκε στη Βιέννη από επιστήμονες του ευρωπαϊκού προγράμματος SECOQC (Ασφαλείς Επικοινωνίες βασισμένες στην Κβαντική Κρυπτογραφία), η επικοινωνία με αυτή τη μέθοδο ανάμεσα σε έξι διαφορετικά κτίρια που πραγματοποιήθηκε μέσω κοινών καλωδίων οπτικών ινών. Ήδη η μέθοδος χρησιμοποιείται σήμερα από διάφορες εταιρίες και τράπεζες.

Είναι όμως πραγματικά απαραβίαστη η κβαντική κρυπτογραφία;

Το 2010 Νορβηγοί ερευνητές κατάφεραν να παραβιάσουν δύο συστήματα κβαντικής κρυπτογράφησης που χρησιμοποιούνται σε εμπορική κλίμακα. Κατάφεραν να υποκλέψουν το κρυπτογραφικό κλειδί χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, εκμεταλλευόμενοι ένα καθαρά τεχνικό «παραθυράκι» που μετατρέπει ένα κρυπτογραφικό σύστημα σε κλασικό σύστημα, χωρίς να το αντιληφθεί κανείς.

Η  κβαντική κρυπτογραφία μπορεί να είναι απαραβίαστη, όμως τα παραθυράκια όπως φαίνεται δεν λείπουν!

Η μάχη για την ασφάλεια των επικοινωνιών φαίνεται ότι έχει δρόμο ακόμα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.